ادامه صفحه قبل

باتوجه به شرایط موجود، نیاز به چه قوانینی و در چه سطحی است؟
به نظر می‌رسد لازم است قبل از اینکه قانون داشته باشیم باید نگاه کشور، قانونگذار، مجری و نهادهای نظارتی عوض شود. ما باید این را درک کنیم که امنیت و مرزبانی این فضا بسیار حائز اهمیت است. باید توجه کرد که امنیت و مرزبانی این فضا در بسیاری از کشورها به عهده نیروهای مسلح آنها است! ولی در کشور ما متاسفانه به دلایل سیاسی و با شانتاژ این امنیت در اختیار بخشی که باید متولی باشد قرار نمی‌گیرد و این به مانند این است که امنیت پرواز را به خود نیروهای فرودگاه واگذار کنید.

بنابراین در ابتدا نیاز به قوانین و مصوباتی داریم که تکلیف این وضعیت را مشخص و روشن کند تا هر نهادی در جایگاه خودش و با دسترسی‌های خودش قرار گیرد. اینکه تمامی‌دسترسی‌ها در اختیار وزارت ارتباطات و وزارت اطلاعات قرار داشته باشد و دستگاه قضایی و سایر دستگاه‌های نظامی‌و انتظامی‌و امنیتی هیچگونه دسترسی در راستای وظایف شان به این فضا نداشته باشند یک مشکل جدی است که اجازه نمی‌دهد قوانین بصورت کامل اجرا شود و حتی برای حریم خصوصی مردم هم مخاطرات جدی دارد چراکه در واقع دسترسی‌ها و نظارت‌ها در اختیار یک نگاه دولتی قرار میگیرد که هیچ گونه نظارتی هم اجازه نمی‌دهند انجام می‌شود و بنابراین هرگونه تخلف و جرمی‌در این زمینه و خدشه‌دار شدن حریم خصوصی مردم متصور است.
البته نکته دیگری را که باید به آن توجه کرد این است که همین مصوبات موجود شورای عالی فضای مجازی و کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه و دستورات قضایی موجود هم اگر واقعاً طی این چند سال اخیر اجرا می‌شد با مشکلاتی که الان مواجه هستیم، مواجه نبودیم و حداقل استقلال و حاکمیت در فضای مجازی را می‌توانستیم شاهد باشیم.
در حال حاضر ملاحظه می‌کنید که در شبکه‌های اجتماعی خارجی انواع و اقسام تهاجم به فرهنگ کشور، اخلاق کشور از سوی افرادی که واقعاً هیچ ارزش ندارند و از نظر اخلاقی در پایین‌ترین رده‌های اجتماعی حضور دارند اتفاق می‌افتد، در داخل کشور تاثیرگذار می‌شود ولی ما هیچ‌گونه دسترسی متاسفانه به این امر نداریم؛ البته اخیرا اینستاگرام بالاخره یکی از این پیچ‌هایی که مسائل سخیفی را منتشر می‌کرد طبق قوانین خودش مسدود کرد ولی بسیار جای تاسف دارد که اکنون ما باید در فضای مجازی تابع قوانین کشور آمریکا باشیم و خودمان هیچگونه نظارت و حاکمیتی نتوانیم انجام دهیم.

به مسئله تغییر نگاه اشاره کردید؛ اساسا نگاه قانونگذار و مجری قانون و نهادهای نظارتی به حوزه فضای مجازی چگونه است؟ و کدام قوه در ایجاد فضای بلبشوی فعلی نقش بیشتری دارد؟
همانطور که پیشتر عرض کردم، نگاه حاکم در فضای مجازی نگاه دولت است و به صورت ویژه نگاه وزارت ارتباطات و وزارت اطلاعات است که نقش مستقیم و جدی در این موضوعات دارند و باید پاسخگوی وضعیت حاضر باشند.

درباره وضعیت پیام رسان‌های داخلی هم توضیح دهید. با توجه به وضعیتی که تشریح کردید برای حمایت از پیام رسان‌ها و شبکه‌های داخلی قوانین کافی است یا خیر؟ و باید به چه نحوی باشد؟
برای حمایت از
پیام رسان‌ها مصوبات خوبی در شورای عالی فضای مجازی است که اگر همان‌ها هم در این بحث و به ویژه در بستر شبکه ملی اطلاعات اجرا شود و اگر انشاالله با مصوبات جدیدی که در دستور کار قرار دارد مصوبات خوب قبلی زیر سوال نرود و آنها از چرخه خارج نشوند می‌توانیم نتایج خوبی بدست آوریم. اما آن چیزی که به نظر میرسد اساساً در واقع هیچ گونه اراده‌ای بر اجرای این قوانین وجود ندارد و به لحاظ ضعف قوانین کشور در خصوص برخورد با مسئولان متخلف همینطور مشکلاتی که در این زمینه وجود دارد که بیشتر به سمت سیاسی کاری پیش می‌رود تا در نظر گرفته شدن اصل اجرای قوانین، متاسفانه همچنان ضعف‌هایی داریم.

در پایان بفرمایید که به نظر شما آیا قوانین و مصوبات حوزه فضای مجازی از ضمانت اجرا کافى برخوردار هستند؟
در خصوص کافی بودن ضمانت اجرا باید دقت کرد قوانینی که ۱۰ سال پیش تعیین شده با جرائم فعلی هیچ تناسبی ندارد ضمن اینکه بعضی از موارد جدیدی که در حال اتفاق افتادن است و اتفاقا ابعاد گسترده ای هم دارد مجبوریم با همان قوانین قدیمی‌رسیدگی کنیم. به عنوان نمونه فردی با نشر اکاذیب (خبر جعلی و دروغ) کل کشور را به هم می‌ریزد و مشاهده میکنیم که آنطور که باید مورد بازخواست و برخورد قرار نمی‌گیرد. با این تفاسیر باید یک ساز و کار دقیق و سریعی را برای اصلاح قوانین و مقررات در نظر بگیریم، ضمن اینکه از حالت سیاسی هم خارج کنیم و اگر به این صورت پیش برویم روز به روز عرصه در فضای مجازی بر ما تنگ تر خواهد شد.

ایشان تاکید کردند: عامل و مجرم اصلی این فاجعه، دولتهای غربی و سیاستهای شیطانی آنها بود. آن روزی که دولتهای فاتح جنگ اوّل جهانی، منطقه‌ی غرب آسیا، یعنی قلمرو آسیایی حکومت عثمانی را به عنوان مهم‌ترین غنیمت جنگی، میان خود در کنفرانس پاریس تقسیم می‌کردند، نیاز به یک پایگاه امن در قلب این منطقه را برای تضمین سلطه‌ی دائمی خود بیش از پیش احساس کردند. انگلیس از سالها پیش از آن، با طرح بالفور زمینه را آماده کرده و با همفکری زرسالاران یهودی بدعتی به نام صهیونیسم را مهیّای نقش‌آفرینی کرده بود؛ و اکنون زمینه‌های عملی آن فراهم میشد. از همان سالها مقدّمات را بتدریج در کنار هم چیدند و سرانجام پس از دوّمین جنگ جهانی با استفاده از غفلت و گرفتاری‌ دولتهای منطقه، ضربه‌ی خود را وارد آوردند و رژیم جعلی و دولتِ بدون ملّتِ صهیونیست را اعلام کردند. آماج این ضربه در درجه‌ی اوّل ملّت فلسطین و در درجه‌ی بعد همه‌ی ملّتهای این منطقه بودند.
رهبر انقلاب فرمودند: نگاه به حوادث بعدی منطقه‌ نشان میدهد که هدف اصلی و نزدیک غربی‌ها و کمپانی‌داران یهودی از ایجاد دولت صهیونیست، بنای یک پایگاه حضور و نفوذ دائمی برای خود در غرب آسیا و امکان دسترسی نزدیک برای دخالت و تحمیل و تسلّط بر کشورها و دولتهای این منطقه بود. از این رو رژیم جعلی و غاصب را به انواع امکانات قدرت‌آفرین -چه نظامی و چه غیر نظامی- حتّی تسلیحات اتمی مجهّز کردند و رشد این غدّه‌ی سرطانی را در پهنه‌ی نیل تا فرات در برنامه‌های خود گنجاندند. متأسّفانه اغلب دولتهای عرب پس از مقاومتهای نخستین که برخی از آنها تحسین‌برانگیز بود، بتدریج تسلیم شدند و بخصوص پس از ورود ایالات متحدّه‌ی آمریکا به عنوان متولّی مسئله، هم وظیفه‌ی انسانی و اسلامی و سیاسی، و هم غیرت و نخوت عربی خود را به فراموشی سپرده و با امیدهای واهی به هدفهای دشمن کمک کردند. «کمپ دیوید» مثال روشنی از این حقیقت تلخ است.
ایشان تاکید کردند: گروه‌های مبارز نیز پس از برخی مجاهدتهای فداکارانه در سالهای نخست، بتدریج به راه بی‌فرجام مذاکره با اشغالگر و حامیانش کشانده شدند و خطّ سیری را که میتوانست به تحقّق آرمان فلسطین منتهی شود، رها کردند. مذاکره با آمریکا و دیگر دولتهای غربی و نیز با مجامع بی‌خاصیّت بین‌المللی، تجربه‌ی تلخ و ناموفّق فلسطین است.
نشان دادن شاخه‌ی زیتون در مجمع عمومی سازمان ملل، نتیجه‌ای جز قرارداد خسارت‌بار «اُسلو» نداشت و سرانجام هم به سرنوشت عبرت‌انگیز یاسر عرفات منتهی شد.
رهبر انقلاب تاکید کردند: طلوع انقلاب اسلامی در ایران، فصل جدیدی در مبارزه برای فلسطین گشود. از اوّلین قدمها یعنی بیرون راندن عناصر صهیونیست که ایرانِ دورانِ طاغوت را یکی از پایگاه‌های امن خود میشمردند و سپردن محلّ سفارت غیر رسمی رژیم صهیونیست به نمایندگی فلسطین و قطع جریان نفت تا کارهای بزرگ و فعّالیّتهای گسترده‌ی سیاسی، همه موجب پدید آمدن «جبهه‌ی مقاومت» در کلّ منطقه شد و امید به حلّ مسئله در دلها شکفت. با ظهور جبهه‌ی مقاومت، کار بر رژیم صهیونیستی سخت و سخت‌تر شد ــ و البتّه در آینده بسی سخت‌تر هم خواهد شد ان‌شاءالله ــ ولی تلاش حامیان آن رژیم و در رأس آنان آمریکا در دفاع از آن هم بشدّت افزایش یافت. پیدایش نیروی مؤمن و جوان و فداکار حزب‌الله در لبنان و تشکیل گروه‌های پُرانگیزه‌ی حماس و جهاد اسلامی در درون مرزهای فلسطین نه تنها سردمداران صهیونیست بلکه آمریکا و دیگر ستیزه‌گران غربی را هم مضطرب و سراسیمه کرد و یارگیری از درون منطقه و از درون جامعه‌ی عربی را در صدر برنامه‌های آنان پس از پشتیبانی‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری از رژیم غاصب قرار داد. نتیجه‌ی کار پُرحجم آنان، امروز در رفتار و گفتار برخی سردمداران دولتهای عربی و برخی فعّالان خائن سیاسی و فرهنگی عرب، آشکار و جلویِ چشم همه است.
ایشان فرمودند: امروز از هر دو سو فعّالیّتهای متنوّعی در صحنه‌ی مبارزه ظهور میکند، با این تفاوت که جبهه‌ی مقاومت رو به اقتدار و امیدِ فزاینده و جذب روزافزون عناصر قدرت پیش میرود و بعکس جبهه‌ی ظلم و کفر و استکبار روز به روز تهی‌تر و مأیوس‌تر و کم‌توان‌تر میشود. نشانه‌ی روشن این مدّعا آن است که ارتش صهیونیست که یک روز ارتشی شکست‌ناپذیر و برق‌آسا شمرده می‌شد و ارتشهای بزرگ دو کشور
مهاجم را در ظرف چند روز متوقّف میکرد، امروز در برابر نیروهای مبارز مردمی در لبنان و غزّه مجبور به عقب‌نشینی و اعتراف به شکست میشود. با این حال عرصه‌ی مبارزه بشدّت خطیر و تغییرپذیر و نیازمند مراقبت دائمی است و موضوع این مبارزه بسی مهم و سرنوشت‌ساز و حیاتی است. هر گونه غفلت و سهل‌اندیشی و خطا در محاسبات اساسی، زیانهای سنگین وارد خواهد کرد.
ایشان در ادامه «به همه کسانی که دل در گرو فلسطین دارند» چند توصیه فرمودند: مبارزه برای آزادی فلسطین، جهاد فی سبیل الله و فریضه و مطلوب اسلامی است. پیروزی در چنین مبارزه‌ای تضمین شده است، زیرا فرد مبارز حتّی در صورت کشته شدن هم به اِحدی الحُسنیین دست یافته است. بجز این، مسئله‌ی فلسطین یک مسئله‌ی انسانی است، بیرون کردن میلیون‌ها انسان از خانه و مزرعه و محلّ زندگی و کسب خود، آن هم با قتل و جنایت، هر وجدان انسانی را آزرده و متأثّر میکند و در صورت داشتن همّت و شجاعت به مقابله وادار میسازد. پس محدود کردن آن به یک مسئله‌ی صرفاً فلسطینی و حدّاکثر عربی، خطایی فاحش است. آنها که سازش چند عنصر فلسطینی یا حکّام چند کشور عربی را مجوّز عبور از این مسئله‌ی اسلامی و انسانی میشمرند، بشدّت دچار خطا در فهم مسئله و احیاناً دچار خیانت در تحریف آنند.
رهبر انقلاب ادامه دادند: هدف این مبارزه، آزادی همه‌ی سرزمین فلسطین -از بحر تا نهر- و بازگشت همه‌ی فلسطینیان به کشور خویش است. فروکاستن آن به تشکیل دولتی در گوشه‌ای از این سرزمین، آن هم به شیوه‌ی تحقیرآمیزی که در ادبیّات صهیونیست‌های بی‌ادب از آن یاد میشود، نه نشانه‌ی حق‌جویی است و نه نشانه‌ِی واقع‌بینی است. واقع آن است که امروز میلیون‌ها فلسطینی به مرتبه‌ای از اندیشه و تجربه و اعتماد به نفْس رسیده‌اند که بتوانند این جهاد بزرگ را وجهه‌ی همّت سازند و البتّه به نصرت الهی و پیروزی نهایی مطمئن باشند، که فرمود: وَ لَیَنصُرَنَّ‌ اللهُ مَن یَنصُرُه، اِنَّ اللهَ لَقَوِیٌّ عَزیزٌ؛(۱) بی‌شک بسیاری از مسلمانان در سراسر جهان آنها را یاری و با آنان همدردی خواهند کرد ان‌شاءالله.
ایشان فرمودند: هر چند بهره‌ گرفتن از هر امکان حلال و مشروع در این مبارزه مُجاز است و از جمله حمایتهای جهانی، ولی مؤکّداً باید از اعتماد به دولتهای غربی و نیز مجامع جهانیِ ظاهراً یا باطناً وابسته به آنها پرهیز کرد. آنها با هر موجودیّت اثرگذار اسلامی دشمنند؛ آنها به حقوق انسانها و ملّتها بی‌اعتنایند؛ آنها خود عاملِ بیشترین خسارتها و جنایتها به امّت اسلامی‌اند؛ هم اکنون کدام نهاد جهانی یا کدام قدرت جنایت‌کار پاسخگوی ترورها، قتل‌عام‌ها، جنگ‌افروزی‌ها، بمبارانها، و قحطی‌های مصنوعی در چندین کشور اسلامی و عربی است؟
رهبر انقلاب تصریح کردند: امروز دنیا یک به یک تعداد قربانیان کرونا را در سراسر جهان می‌شمارد، امّا هیچ کس نپرسیده و نمی‌پرسد
قاتل و مسئول صدها هزار شهید و اسیر و مفقود در کشورهایی که آمریکا و اروپا در آن آتش جنگ
را روشن کرده‌اند کیست؟ مسئول این
همه خون بناحق بر خاک ریخته در افغانستان، یمن، لیبی، عراق، سوریه و دیگر کشورها کیست؟ مسئول این همه جنایت و غصب و تخریب و ظلم در فلسطین کیست؟ چرا هیچ کس این میلیون‌ها کودک و زن و مردِ مظلوم در جهان اسلام را شمارش نکرد؟ چرا کسی قتل‌عام شدن مسلمانان را تسلیت نمیگوید؟ چرا میلیون‌ها فلسطینی باید هفتاد سال از خانه و کاشانه‌ِی خود دور بوده و در تبعید به سر برند؟ و چرا قدس شریف، قبله‌ی اوّل مسلمانان باید مورد اهانت قرار گیرد؟ سازمان به اصطلاح ملل به وظیفه‌ی خود عمل نمیکند و نهادهای به اصطلاح حقوق بشری مُرده‌اند. شعار «دفاع از حقوق کودک و زن» شامل کودکان و زنان مظلوم یمن و فلسطین نمیشود. این ‌چنین است وضع قدرتهای ظالم غربی و مجامع وابسته‌ی جهانی؛ وضع برخی دولتهای دنباله‌رو آنان در منطقه هم در بی‌آبرویی و رسوایی بدتر از آن است که به بیان آید. پس جامعه‌ی مُسلمِ غیور و دیندار باید به خود و نیروی درونی‌اش تکیه کند؛ دست قدرتمند خود را از آستین بیرون آوَرَد
و با توکّل و اعتماد به خداوند از موانع عبور کند.
ایشان تاکید فرمودند: سیاست عادّی‌سازی حضور رژیم صهیونیستی در منطقه یکی از عمده‌ترین سیاست‌های ایالات متّحده‌ی آمریکا
است. برخی دولت‌های عـــربی منطقه که
نقش پادوی آمریکا را ایفا می‌کنند، در این ‌باره به تهیّه‌ی مقدّمات لازم آن، از قبیل ارتباطات اقتصادی و امثال آن پرداخته‌اند؛ این تلاشها یکسره عقیم و بی‌نتیجه است. رژیم صهیونیستی زائده‌ای مهلک و زیانِ محض برای این منطقه است و بیقین ریشه‌کن و ازاله خواهد شد، و بی‌آبرویی و سیه‌رویی برای کسانی خواهد ماند که امکانات خود را در خدمت این سیاست استکباری نهاده‌اند. برخی برای توجیه این رفتار زشت، استدلال میکنند که رژیم صهیونیستی واقعیّتی در منطقه است، بی‌آنکه به یاد آورند که با واقعیّتهای مهلک و زیان‌بخش باید مبارزه کرد و آن را ازاله کرد. امروز کرونا یک واقعیّت است و همه‌ی انسانهای باشعور، مبارزه با آن را واجب می‌دانند. ویروس دیرپای صهیونیسم بی‌گمان از این پس دیری نمیپاید و به همّت و ایمان و غیرت جوانان از این منطقه ریشه‌کن خواهد شد.
رهبر انقلاب فرمودند: اصلی‌ترین توصیه‌ی اینجانب توصیه به تداوم مبارزه و سامان بخشیدن به سازمانهای جهادی و همکاری آنان با یکدیگر و گسترش عرصه‌ی جهاد در همه‌ی سرزمین‌های فلسطینی است. همه باید ملّت فلسطین را در این جهاد مقدّس یاری کنند. همه باید دست مبارز فلسطینی را پُر، و پشت او را محکم کنند. ما با افتخار، هر چه در توان داشته باشیم در این راه انجام خواهیم داد. یک روز تشخیص ما این شد که مبارز فلسطینی، دین و غیرت و شجاعت دارد و تنها مشکل او دستِ تهی از سلاح او است

مطالعه بیشتر بستن

مطالب آموزشی


 

حقوق مدنی

آیین دادرسی کیفری

حقوق تجارت

آیین دادرسی مدنی

حقوق جزا

قوانین خاص