اقدامات قوه قضائیه در زمینه عفوهای اخیر نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و قضایی ایران محسوب می‌شود

یک حقوقدان در خصوص سیاست قوه قضائیه در عفوهای پیشنهادی به مقام معظم رهبری گفت: اقدامات قوه قضائیه به خصوص در زمینه عفوها، نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و قضایی جمهوری اسلامی ایران به حساب می‌آید.
کمال رئوف، با اشاره به سیاست قوه قضائیه در خصوص عفوهای پیشنهادی به مقام معظم رهبری عنوان کرد: عفو و بخشودگی شامل حال افرادی که شاکی خصوصی دارند و رضایت شکات جلب نشده، نمی‌شود و اگر رضایت شکات نیز اخذ شود، جنبه عمومی جرم برقرار است.


دادستان انتظامی مرکز وکلا در ادامه گفت: در مورد مسائل سیاسی و امنیتی، برای مثال در درگیری‌های آبان ماه عده‌ای به صورت ناخواسته وارد این درگیری‌ها شدند و یا به شکل سازمان‌یافته به این حوادث وارد نشدند. موضوع قابل توجه اینجاست که در جریان عفوهای اخـــیر، این مسائل مورد نظر قوه قضائیه قرار گرفت.
این استاد دانــشگاه در ادامه اظـــهار کرد: در جرائم امنیتی، به خصوص مجرمانی که به صورت سازمان‌یافته مرتکب این جرائم شدند و یا جرم امنیتی که این افراد مرتکب شدند، موجب بروز خسارات جبران ناپذیری شده است، یا مشمول تکرار جرم شده‌اند و یا دارای سوابقی هستند که این افراد را از سایر مجرمان و محکومان جدا می‌کند، بالطبع قانون این اجازه را نمی‌دهد که این افراد مورد عفو قرار گیرند و از طرفی عفو این افراد نیز منطقی نیست.
وی ادامه داد: آیت‌الله رئیسی علاوه بر سوابق درخشان قضایی، با توجه به بینش سیاسی که دارد، سبب شده است تا مسائل را هوشمندانه تحلیل و با آن‌ها برخورد کند. در حوادث آبان ماه، سقوط هواپیمای اوکراین، ترور سردار سلیمانی و در زمینه کرونا، قوه قضائیه بسیار فعال و موثر ورود کرد. اگر قوه قضائیه با هوشیاری کامل، در برخورد با موارد یاد شده، به صورت مناسب موضع‌گیری نمی‌کرد ما بحران‌های شدیدی را در جامعه شاهد بودیم. اعطای مرخصی و آزادی زندانیان در ماجرای کرونا یکی از عملکردهای قابل توجه قوه قضائیه بود.
به گزارش ایلنا، وی تصریح کرد: در خصوص تقاضای عفو زندانیان امنیتی، خصوصا افرادی که جرائم آن‌ها سازمان یافته نبوده، اثرات مثبتی را از منظر سیاسی و اجتماعی به همراه خواهد داشت. این اقدامات هم هوشیارانه، هم ضروری و هم بسیار مؤثر بوده است.
اقدامات قوه قضائیه به خصوص در زمینه عفوها، نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و قضایی جمهوری اسلامی ایران به حساب می‌آید.

مطالعه بیشتر بستن

چگونه از تکرار قتل رومیناها جلوگیری کنیم؟

شاید بدترین خبری که انسان بتواند بشنود خبر قتل دختر از سوی پدر خود است. وقتی اصلی‌ترین مأمن و مأوای یک دختر، به قاتل او تبدیل می‌شود. شاید خیلی تفاوتی نکند پدر از سلامت روانی برخوردار بوده یا خیر، در هر صورت در چنین وضعیت اسفناکی، وضع روحی همگان به ویژه اطرافیان و آشنایان خانواده و سایر اعضای خانواده در بدترین حالت ممکن است. نمیدانم دیگر می‌توان نام ترکیب زن و مرد و خردسالان باقی مانده را همچنان یک خانواده نامید یا خیر،


اما شکل گیریچنین خانواده ای نتیجه مجموعه «قاتلانی» است
که همه چیز خانواده را به سمت مسلخ سوق می‌دهند. سعی می‌کنم در چند بند این مجموعه را بهتر به نمایش بگذارم:

۱- اصرار بر سوق دادن فرهنگ بومی مردم مسلمان ایران زمین به سمت فرهنگ مهاجمی که از هرجهت ضعیف‌تر از فرهنگ اصیل ایرانیان است، با نشر مطالب گسترده علیه ازدواج در سنین پایین، مانع تراشی برای ازدواج‌هایی است که در بسیاری موارد با خواست و اراده طرفین و حمایت خانواده‌های آنها در سنین پایین تر از نرخی که از سوی برخی کشورها به تمام کشورها تلقین شده صورت می‌گیرد. سنینی که در آنها اجازه مشارکت فرد در تصمیم‌گیری‌های کلان ملی و تأثیر گذاری بر زندگی دیگران را با مشارکت در انتخابات به فرد می‌دهیم ولی می‌خواهیم اجازه ندهیم برای زندگی خود تصمیم بگیرد. جالب است غالب این مخالفان ازدواج در سنین زیر ۱۸ سالگی، امروز به اصلی‌ترین مدافعان آزادی ازدواج یک دختر ۱۴ ساله با مردی که بیش از دو برابر سن خود دارد و خانواده او هم خیر و صلاح او را در این ازدواج ندیده اند مبدل شده‌اند!

۲- اصرار بر مخالفت با احکام ناب اسلامی همچون قصاص که قرآن آن را موجد حیات دانسته و شاید خاصیت پیشگیرانه آن نیز مهمترین عامل چنین نگرشی به آن شده است، یکی دیگر از عواملی است که گویی جان «انسانها» را کم اهمیت تر
از جان «یک انسان» می‌داند و مدعی است اگر کسی به جان دیگری تجاوز کرد، جان او مهمتر از جان مقتول است و نباید دستخوش تعرض قرار گیرد! تفکری که نمی‌خواهد به این بیندیشد که در حال حمایت از جان یک انسان
(بخوانید قاتل) است یا حمایت از جان بسیاری انسانهای دیگر (بخوانید مقتولانی که در صورت اقدامات پیشگیرانه مناسب همچون ایجاد رعب در دل قاتلان، جان سالم به در برده اند).
جالب اینکه امروز این گروه نیز به خیل مدافعان قصاص پیوسته‌اند! و با فراموشی هرآنچه قبلا در رد حکم مسلم قصاص سر داده اند، در نقد چرایی عدم قصاص یکی از حالات قتل داد سخن سر می‌دهند! فارغ از اینکه برای یک لحظه بیندیشند اساساً میزان تأثیر اندیشیدن به عواقب جزایی برای پدری که قصد قتل فرزند خود را کرده چه میزان است و آیا اساساً چنین پدری به چنین موضوعاتی می‌اندیشد؟!

۳- اصرار بر آزادی مطلق بیان و تبلیغ و ترویج هرگونه فرهنگ و آدابی که حواسشان نیست وقتی بازیگری چهره شده،
با کسی که ۱۷ سال از خود بزرگتر است ازدواج می‌کند و برای مدت‌ها موضوع ازدواج او به اصلی ترین مطالب فضای مجازی مبدل می‌شود، قطعا بر روی سایر دختران ایرانی
بی تاثیر نبوده و فرهنگ اصیل ایرانی را با تهاجمی باورنکردی مواجه خواهد کرد. مَنِشی که حواسش نیست پر بیننده‌ترین لایو اینستاگرامی تاریخ جهان، توسط مردم ایران که تنها یک درصد مردم جهان را تشکیل می‌دهند شکل گرفته و نشان از آن دارد که ذائقه جوانان این مرز و بوم چگونه دارد به سمت صحنه‌های مبتذل بی معنا، پوچ و ضد فرهنگی ای حرکت می‌کند که هیچ خط قرمزی را برای خود محترم نمی شمارد، موسیقی‌های مبتذلی که سن ابتذال را به سن «بچه‌های مدرسه ای» سوق می‌دهند و با تمام توان هزینه و توان خود را مصروف به قهقرا بردن فرهنگ اصیل ایرانی کرده است. حواسش نیست که باید حداقل یک صدم ممنوعیت‌ها و محدودیت‌هایی که برای جلوگیری از انتشار ویروس کرونا با تعطیلی همه جا و همه چیز ایجاد کرد، برای جلوگیری از انتشار ویروسهای مخرب اصلی‌ترین هسته تشکیل دهنده جامعه یعنی خانواده به کار بندد.

۴- در کشاکش جولان تفکرات مخرب پیش گفته که همگی با هم به عنوان قاتلان فرهنگ اصیل مردم مسلمان ایران، بنیانهای خانواده و ارزشهای اصیل انسانی را به مسلخ می‌برند، بدیهی است بخش زیادی از توان آموزشی و ترویجی و تبلیغی مروجان دینی و بومی فرهنگ اصیل نیز به جای تبیین مفهوم درست غیرت، عفاف، خویشتن داری، صبر و… در حال مبارزه با فرهنگ های وارداتی هستند و در شلوغ کاری های سیاسی و رسانه ای مجالی برای تعمیق جدی آنچه ضروری است پیدا نمی‌کنند و نتیجه آن می‌شود دختران عصیان گری که ره به خطا می‌برند و پدران عصبانی ای که مجالی برای آموزش چگونه پدری کردن نیافته اند.
یکبار برای همیشه بجای حرف سیاسی و هیاهوی تبلیغاتی به این بیندیشیم: چرا باید دختری خانه پدری خود را به مقصد خانه پسری که بیش از دوبرابر خود سن دارد ترک کند، چرا باید با او تصویری بگیرد که در فضای مجازی منتشر شود بدون واهمه از اینکه ممکن است این تصویر توسط کل خانواده و آشنایان وی دیده شود، چرا باید پسر مقابل هیچ واهمه‌ای از انتشار تصویر ارتباط خود با دختری ۱۴ ساله بدون اذن پدرش نداشته باشد و چرا باید پدری عصبانی و از کوره در رفته از مشاهده چنین وضعیت اسفناکی، نداند که برای حل مشکل خود چه کند؟
اگر به دنبال حل این مشکلات هستیم و واقعا دوست داریم دیگر شاهد تکرار چنین صحنه هایی نباشیم، باید از ضربه زدن هر روزه به فرهنگ اصیل خود بازگردیم و یک صدا همگی به سمت ساماندهی بنیانهای انسانی، خانوادگی، فرهنگی و …
خود در مسیر اصیل و سنتی خود، در عین انطباق آن با نوآوری‌های دنیای مدرن پیش رویم. فرهنگی که شاید مهم‌ترین کمک کار ایرانیان در مقابله با ویروس کرونا و کاهش آلام
آن بود قطعا به طریق اولی بهترین کمک کار ما در کاهش مشکلات مرتبط با حوزه خانواده نیز خواهد بود.

مطالعه بیشتر بستن