نبرد همزمان با وزنه‌های آهنین و چوبه‌های دار

علیرضا سزاوار: مسعود سلطانتویه، قهرمان وزنه‌برداری جهان و وکیلی با بیش از دو دهه سابقه با بیان اینکه لحظه نواخته شدن سرود ملی کشور عزیزم ایران را در رقابت‌های جهانی با هیچ چیز دیگری عوض نمی‌کنم، از پیگیری پرونده‌‌های حقوقی خود در زمینه قتل و ختم به خیر شدن آنها به حامی عدالت گفت. وی با از خود گذشتگی تاکید کرد که شهدای ما جوانمردانه خون دادند تا ما در آرامش و آسایش زندگی کنیم و مدال‌‌هایم در قبال ایثار و از خودگذشتگی و خون شهدا بسیار ناچیز است. با این پهلوان حقوقدان در مورد قهرمانی و فعالیت‌‌های حقوقی او به گفتگو نشستیم.
مسعود سلطانتویه پهلوانی حقوقدان از دیار دامغان است. وی اکنون ساکن شهرستان ساری در استان مازندران و از اعضای فعال مرکز وکلای استان است. این وکیل پایه یک متولد سال ۱۳۵۰ و دارای کارشناسی ارشد حقوق است.

ماجرای تازه ترین مسابقات قهرمانی وزنه برداری جهان و موفقیت شما در آن چیست؟
من در رشته ورزشی وزنه برداری سالیان سال مشغول به فعالیت بودم. از نوجوانی و جوانی گرفته تا اکنون که در دوره میانسالی قرار دارم. من تاکنون عناوین متعددی را در این عرصه هم کسب کردم. من پس از سالها ورزش بصورت حرفه ای تصمیم گرفتم که بخت خود را در مسابقات بین المللی هم امتحان کنم. نخستین بار در سال ۲۰۱۸ بود که در مسابقات جهانی شرکت کردم. من در مسابقات ورزشی پیشکسوتان که در کشور مالزی و ایالت پنانگ برگزار می شد شرکت کردم. در آن مسابقات موفق شدم که نقره آسیا را کسب کنم.
در ادامه به این دلیل که سهمیه بازیهای جهانی را هم بدست آورده بودم در مسابقات جهانی سال ۲۰۱۹ که در کشور قبرس و ایالت لماسول برگزار شد هم حضور داشتم. در این مسابقات جهانی بود که توانستم در وزن ۸۹ کیلوگرم مدال طلا کسب کنم.

در این مسابقات جهانی شما با یک ورزشکار از رژیم صهیونیستی هم روبرو شدید و از مسابقه با این فرد انصراف دادید. ماجرای این انصراف چه بود؟
مسابقات جهانی سطحی بسیار متفاوت از مسابقات کشوری و قاره ای دارد. من حداقل ۶ ماه تمرینات بسیار سخت را گذراندم و قرار بود در وزن ۹۶ کیلوگرم در مسابقات جهانی شرکت کنم. شرایط بسیار مناسب بود و همه چیز مهیا بود تا در این وزنه افتخار آفرینی کنم. طبق رنکینگی که فدراسیون جهانی وزنه برداری اعلام کرده بود من در این وزن یکی از شانس‌‌های کسب مدال طلا بودم. یک شب که در منزل بودم و ساعت حدود ۱۰ شب بود؛ دیدم که سرمربی و سرپرست تیم به من یک پیامی از طریق موبایل دادند. بنده خداها روی این را هم نداشتند که تلفنی به من خبر بدهند. یعنی شاید جرات این کار را هم نداشتند چون من در این وزن شانس مدال بودم. پیام این بود که شما متاسفانه در وزن خود طبق جدولی که فدراسیون جهانی اعلام کرده یک ورزشکار هم از رژیم صهیونیستی حضور دارد.
همه می گویند اسراییل اما من همیشه می گوییم رژیم صهیونیستی. من کشوری به نام اسراییل را به رسمیت نمی شناسم. خلاصه سرمربی و سرپرست تیم در پیام خود به من خبر دادند که شما ۴۸ ساعت وقت داری که موضع خود را در این زمینه اعلام کنید.

و تصمیم سرنوشت ساز شما برای تصاحب مدال چه بود؟
وقتی این پیام به من رسید و آن را خواندم در خانه کنار همسر و فرزندم بودم. حالی که به من دست داد واقعا توصیف کردنی نیست. این همه زحماتی که کشیده بودم این همه مصیبت‌‌هایی که تحمل کرده بودم و همراهی همسر و فرزندم که بخاطر من سختی‌‌های زیادی هم متوجه آنها شده بود، همگی به باد می رفت. تمرینات بسیار سختی را از سر گذرانده بودم. مثلا در تمرینات گاهی حتی ۳ تی شرت عوض می کردم بخاطر فعالیت بدنی سنگینی که داشتم. در هر صورت من هم در پاسخ به آن پیام گفتم که حتما در ۴۸ ساعت آینده نتیجه گیری‌‌هایم را بکنم و به شما خبر بدهم. ولی همان شب ساعت ۲ نیمه شب برای سرمربی و سرپرست تیم پیامی فرستادم و موضع خودم را اعلام کردم. اون پیام اتفاقا برایم خیلی هم ماندگار شد. تصور می کنم که خداوند آنجا از من امتحان گرفت. من تصمیم گرفتم که بجای خروج از مسابقات جهانی وزن خودم را کاهش بدهم و در وزن پایین‌تر حضور داشته باشم تا در وزنی که ورزشکار رژیم صهیونیستی حضور دارند، من نباشم. ظرف کمتر از ۱۰ روز حدود ۷ کیلوگرم از وزن بدنم کم کردم و در وزن ۸۹ کیلوگرم حضور پیدا کردم. خداوند و حضرت زهرا و شهدا به من مدد دادند و دعای خیر مردم هم همراه من بود و با وجود اینکه وزن زیادی را از دست داده بودم، موفق شدم تا مدال طلای جهانی را بدست آورم.

پهلوان چی باعث شد که وارد حرفه وکالت شدید؟ چرا تحصیلات در حوزه حقوق را انتخاب کردید؟
زمانی که در سن ۱۸ سالگی امتحان کنکور را گذراندم به دلیل اینکه رتیه خیلی خوبی بدست آورده بودم و علاقه ای هم که خودم داشتم، رشته حقوق در دانشگاه سراسرس را انتخاب و پذیرفته شدم. بعد از کسب کارشناسی بلافاصله وارد دوره کارشناسی ارشد شدم. پس از گذراندن خدمت سربازی هم آزمون وکالت دادم و اکنون هم حداقل ۲۰ سال است که مشغول حرفه وکالت هستم. در کنار حرفه وکالت و کار و تلاش، ورزش هم می کنم تا اگر توفیقی باشد برای کشور افتخار آفرینی کنم. لحظه نواخته شدن سرود ملی کشور عزیزم ایران را در رقابت‌های جهانی با هیچ چیز دیگری عوض نمی‌کنم. شهدای ما جوانمردانه خون داد تا ما در آرامش و آسایش زندگی کنیم. مدال‌‌هایم در قبال ایثار و از خودگذشتگی و خون شهدا بسیار ناچیز است.

ماجرای بیانیه ای که درباره حضور در مسابقات جهانی نوشته اید و تاکنون هم جایی منتشر نشده چه بود؟
این بیانیه واقعا حرف دلم بود و اینطور نبود که بنشینم و از روی کتاب یا مشورت با کسی بنویسم. حتی روی کاغذ هم ننوشتم هرچه از قلبم تراوش کرد را در گوشی نوشتم و برای مربی‌ام فرستادم.
متن این بیانیه این است: «بسم الله الرحمن الرحیم
خدمت سرپرست محترم و مربی عزیز و بزرگوار ایم پیشکسوتان جناب آقای شیخ الاسلامی،
در پاسخ به پیام ارسالی جنابعالی مبنی بر حضور وزنه بردار رژیم صهیونیستی در وزن بنده، با توکل به خداوند قادر و متعال و توسل به نام مقدس حضرت فاطمه الزهرا (س) و به تاسّی از قیام عاشورایی آقا اباعبدالله الحسین(ع)و همچنین تحقق لبیک به ندای مقام معظم رهبری و به احترام خون پاک شهدای عزیز رسماً اعلام میکنم:
حاضرم تا ابد قید ورزش کردن را بزنم ولی حاضر نیستم با ورزشکار رژیم مجعول و غاصب و کودک کش صهیونیستی روبرو بشوم و رقابت کنم. چطور بتوانم در صورت فرزند شهید حججی نگاه کنم؟ جواب خون شهید خردسال محمد الدوره را چه بگویم؟ در مقابل کودکان بیگناه و مظلوم یمن و صبرا و شتیلا و ملت مظلوم و گرسنه غزه عذاب وجدان میگیرم. من به هیچ وجه حاضر نیستم اعتقادات و آرمان خودم و کشور عزیزم را فدای یک مدال کنم. حاضرم نصف وزن بدنم را کم کنم ولی حاضر نیستم با ورزشکار رژیم مجعول و غاصب اسرائیلی رقابت کنم. مرگ بر اسراییل؛ هیات منا الذّله؛ لبیک یا حسین»

شما بیشتر در چه حوزه‌‌های حقوقی و قضایی پرونده قبول می کنید و فعالیت دارید؟
پرونده‌‌های من بیشتر در زمینه ملک است و البته پرونده‌‌های قتل. در زمینه قتل عمد پرونده زیاد دارم. با توجه به شهرتی که در شهر محل سکونت خود دارم، بسیاری از پرونده‌‌های مربوط به جنایت را که در دست داشته‌ام و وکیل اولیای دم بوده‌ام با پا درمیانی بدون اینکه به چوبه دار ختم شود، حل و فصل کرده ام. در پرونده‌‌هایی که داشته‌ام همگی را موفق به گرفتن حکم قصاص شده‌ام اما خدا رو شکر با وساطتی که خودم بعد از گرفتن حکم دادگاه به عمل آورده ام، همگی به صلح و بخشش ختم به خیر شده است. من معتقدم و به طرفین پرونده هم همیشه می گویم که تمام موارد قانونی و حقوقی برای گرفتن حکم و است و بعد از حکم باید با عطوفت برخورد کرد. بعد از حکم ما باید تکلیف انسانی و تکلیف اخلاقی خودمان را به عمل آوریم و هیچ قانونی بالاتر از انسانیت نیست.
پرونده‌‌های خانواده هم اصلا نمی گیرم چون برایم خیلی مشمئز کننده است. در شهر ما هم مردم من را می شناسند و من نمی توانم عامل حکم جدایی یک زوج یا یک فرزند از والدین‌اش باشم. این پرونده‌ها با روحیات‌ام هم جور در نمی آید.

شما با توجه به تجربیاتی که دارید، ضرورت دسترسی مردم به وکیل را چطور ارزیابی می کنید؟
باید از دو منظر به ضرورت دسترسی مردم به وکیل نگاه کرد. از آنجایی که ما هم مثل همه دنیا اعتقاد به این داریم که پیشگیری بهتر از درمان است. اگر هر شهروندی در هر کشوری بخصوص کشور ما در کنار خودش یک وکیلی را داشته باشد. برای هر گونه اقدام حقوقی، ثبتی، خرید و فروش و معامله یا هر مسئله دیگری حتی ازدواج اگر بتواند از مشاوره یک وکیل قبل از اقدام و امضا هر قراردادی بهره مند شود، بدون اغراق می توانم بگویم حداقل ۷۰ درصد مراجعات به محاکم قضایی کاهش پیدا می کند.
ما مراجعات بسیار سرسام آوری به محاکم قضایی داریم. از طرف دیگر حتی اگر یک فرد قبل از مراجعه مستقیم به محکمه به وکیل مراجعه کند و اختیارات خاصی را به وکیل تنفیذ کند و همکاران ما هم محبت کنند و قبل از دست به قلم شدن، مذاکره با طرفین بکنند و به سمت مصالحه کار را ببرند، باز هم از دوش دستگاه قضایی ما باز بزرگی برداشته می شود.
حتی اگر پرونده با این اوصاف به صلح و سازش هم ختم نشد، حداقل یک روش و منش درستی ایجاد می شود و بی دلیل وقت محکمه هم گرفته نمی شود. اطاله دادرسی نمی شود. هزینه‌‌های بی مورد صرف نمی شود. درواقع حضور وکیل نه فقط برای دستگاه قضا که برای جامعه بسیار ضروری است. متاسفانه در کشور ما به وکیل فقط در

مطالعه بیشتر بستن